Рахымжан Отарбаев: «Жалында» жүргенімде асылып өлгім келген

Адам жаны түсініп болмайтын құбы­лыс­қа толы ғой. Алматыда «Жалын» жур­на­л­ында проза бөлімінің меңгерушісі боп жұмыс жасап жүрдім. Өлгім келді. Өзімді алып қашып көп алдадым. Ішкі дүнием кө­нер емес. Ақыры мынау түкке татымайтын дү­ниеде өмір сүрмей-ақ қояйын деп шеш­тім.
Онда «Көк базардың» алдындағы «Алма­тыэ­нергоның» екінші қабатында отыратын­быз. Сенбі күні жұмысқа келдім. Келер ал­дында «Көк базардан» бір бума жібек жіп са­тып алдым. Кабинетіміз үлкен. Жаңадан жөн­деуден өткен. Отыра қап ауылдағы апа­ма, бас редакторымыз Мұхтар Шахановқа қош­тасу хат жаздым. «Ешкімге өкпе-рені­шім жоқ. Жер басып жүруге зау­қым да, әлім де жоқ. Мені кешіріңіздер» деге­нім есімде.
Бұрышта жылу беретін 15-тік тұрба тұра­тын. Соған жібек жіпті байлап, мойынға сал­дым. Екі рет төмен сырғып кетті. Ша­масы тұрба ақ сырмен сырланған, жіп болса жібек. Салмағымды көтере алмады. Сол кезде телефон шырылдап қоя берсін. Есім ауып тұрып көтерсем, ешкім үндемейді. Ба­са салды. Ойланып отырып қалдым. Ал­ғашқы келген ой – мені о дүниеге жібергісі кел­мей тұр-ау». Екіншіден, шыны керек, үшін­ші мәрте асылуға дәтім бармады. Бетім қай­тып қалыпты.
Артынша өмір сүруге, жазуға деген құш­тарлығым кереметтей оянды. Мынау өмір­дің қызылды-жасылды қызығына қойдым да кеттім.
Бәлкім бір менің емес, талайдың барып ті­реліп қайтқан тұйығы шығар. Ол оқиға қа­зір де мені толғантпайды. Толғантатыны – осыны бір жылдан соң жақын деген до­сыма сыр шертіп айтқанмын. Ол сонда не деді десеңізші?
Рахымжан, білмегенсің ғой, жіптің ұшын сулап байласаң сырғымайтын еді, – де­ді.
Солай… солай… солай!..

 Рахымжан Отарбаевтың “Айқын” газетінде жарияланған күнделігінен үзінді

Post Author: admin

Пікір үстеу

Э-пошта мекенжайыңыз жарияланбайды. Міндетті өрістер * таңбаланған